Het zusje van Zazou.


 IN Bilbao recht over het Guggenheim museum. 

 


Over

  Een prachtig museum .

 

 

Peggy Guggenheim

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Peggy Guggenheim
Peggy Guggenheim (1937)
Peggy Guggenheim (1937)
Algemene informatie
Geboortedatum26 augustus 1898[1]Bewerken op Wikidata
GeboorteplaatsNew York[2]Bewerken op Wikidata
Overlijdensdatum23 december 1979[1]Bewerken op Wikidata
OverlijdensplaatsCamposampiero[3]Bewerken op Wikidata
Werk
Beroepkunstverzamelaar,[4] mecenas,[4] kunsthandelaar, socialite, galeriehouder[4]Bewerken op Wikidata
WerkplaatsVenetië
Actieve periode1938–1979
Studie
School/universiteitCalhoun School
Familie
FamilieGuggenheim familie
EchtgenootMax Ernst, Laurence Vail
VaderBenjamin Guggenheim
MoederFloretta Seligman
KinderenPegeen Vail Guggenheim
Broers en zussenHazel King-Farlow
Persoonlijk
EtniciteitJoden
TalenEngels
SchrijftaalEngels
Diversen
Archieflocatie(s)10.67 - Guggenheim, Peggy, 1945-1961[5][6]Bewerken op Wikidata

Marguerite (Peggy) Guggenheim (New York, 26 augustus 1898 – Padua, 23 december 1979) was een Amerikaanse die bekendstond om haar kunstverzameling.

Levensloop

Peggy Guggenheim werd in een rijke Joodse familie uit New York geboren. Haar vader was Benjamin Guggenheim, die in 1912 omkwam bij de ramp met de Titanic. Zij was een nicht van Solomon Guggenheim, de stichter van de Solomon R. Guggenheim Foundation.

Zij ontving net als haar zussen privé-onderwijs en reisde elk jaar met haar vader naar Europa, waar hij zijn kinderen liet kennismaken met musea en opera's.

Op eenentwintigjarige leeftijd kreeg zij een grote erfenis van 2,5 miljoen dollar. Als medewerker in een avant-garde-boekhandel raakte zij gefascineerd door het vrijgevochten leven binnen het wereldje van moderne kunstenaars. In 1920 vertrok zij naar Parijs, waar zij vertrouwd raakte in de wereld van schrijvers en beeldende kunstenaars, waarvan velen in de wijk Montparnasse in armoede leefden. Man Ray fotografeerde haar en zij maakte kennis met kunstenaars als Constantin Brancusi en Marcel Duchamp, die zij daarna financieel zou ondersteunen.

Het graf van Peggy Guggenheim in de tuin van het Palazzo Venier dei Leoni. Naast haar liggen haar hondjes begraven.

Peggy Guggenheim trouwde met de dadaïstische beeldhouwer en schrijver Laurence Vail. Ze kregen samen twee kinderen en scheidden in 1928. Peggy Guggenheim opende in 1938 een galerie voor moderne kunst in Londen met werk van Jean Cocteau en begon vervolgens zelf kunst te verzamelen.

Na het uitbreken van de Tweede Wereldoorlog kocht zij veel abstract en surrealistisch werk aan. Uiteindelijk beschikte zij over tien Picasso's, veertig werken van Max Ernst, acht van Joan Miró, vier van René Magritte, drie van Man Ray, drie van Salvador Dalí, een van Paul Klee en een van Marc Chagall. Ze bewonderde ook het werk van John Tunnard (1900-1971) en ontdekte hem als eerste als belangrijke exponent van het modernisme.

Nadat zij aldus een indrukwekkende verzameling van moderne kunst had opgebouwd, keerde zij terug naar New York, waar zij in 1942 een galerie opende onder de naam Art of This Century. Zij droeg in sterke mate bij aan de promotie van het werk van moderne kunstenaars, waaronder de Amerikaanse schilder Jackson Pollock, de dichter Ada Verdun Howell en de Duits-Franse schilder Max Ernst, met wie zij in 1942 trouwde.

Na de oorlog en haar scheiding van Max Ernst in 1946 keerde zij terug naar Europa. Zij bracht haar collectie onder in het Palazzo Venier dei Leoni in Venetië. Dit was in die tijd een van de weinige collecties in Europa waarin veel Amerikaanse kunst was vertegenwoordigd. In de vroege jaren 60 hield zij op met het zelf verzamelen en legde zich toe op het tentoonstellen van haar bezit. Zij gaf haar werk in bruikleen bij diverse musea in Europa en Amerika, waaronder het museum in New York dat de naam droeg van haar oom Solomon R. Guggenheim. Haar huis en haar verzameling liet zij bij haar dood na aan de Solomon R. Guggenheim Foundation.

Peggy Guggenheim woonde in Venetië en werd in 1962 uitgeroepen tot ereburger van de stad. Na haar dood werd haar as begraven in de tuin van het Palazzo Venier dei Leoni.[

 

 

Reacties

  1. Dankzij haar is er een prachtige kunstverzameling te bewonderen. Mooi zo tientje.

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Hoe heb je dit voor elkaar gekregen? Ik bedoel die tekst op zwarte achtergrond. Is het een heel grote afbeelding? Of heb je dit gekopieerd en geplakt? Dat laatste lijkt me eigenlijk onmogelijk, want bij kopiëren krijg je enkel de tekst, niet de achtergrondkleur. Je stelt me hier voor een raadsel. Maar daar hou ik wel van, want daar leer ik weer van bij.
    Hoe dan ook, het beeld van de hond vind ik bijzonder vermakelijk. Je foto is wat klein (noteer: ik moet je nog leren hoe je een groter exemplaar van een kleine foto zoekt), maar uitvergroot (in Paint) zie ik dat het beeld begroeid is met bloeiende planten. Heel apart! Grappig bedacht!
    Ook het museumgebouw vind ik erg fraai. Minder is het dan weer om te lezen dat de Guggenheims rijke amerikaanse joden waren. Rijke joodse amerikanen hebben ook tegenwoordig nog steeds zeer veel politieke invloed in de VS. Met o.a. de oorlog met Iran tot gevolg.

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Tja ik weet het maar ja als je van architectuur houd dat moet je jammer erbij nemen.
      Onze Ruben studeert architectuur.Volgend jaar gaat hij naar Japan om daar ook iets te leren over de Japanse architectuur.Het is verplichtend .

      Verwijderen
    2. Naar Japan? Wat geweldig voor hem!
      Maar hoe zit het nu met die info van Wikipedia? Hoe heb je die op Blogger gezet? Hoe krijg je de complete zwarte achtergrond hier geplakt? Wat heb je gedaan? Weet je het nog?

      Verwijderen
    3. Ik weet het zelf ook niet ,hoe ik dit gefikst heb .Nu zit ik hier reeds de hele namiddag op de laptop .Ik krijg het op mijn heupen.Heb reeds vermeld op jouw blauwe blog .Tot later😥

      Verwijderen
    4. Ik vraag het wel even aan Google's AI.
      Je reactie op blauw heb ik beantwoord. Je spiekbriefjes moeten nóg duidelijker!
      (⌒‿⌒)

      Verwijderen

Een reactie posten

Populaire posts van deze blog

Nog ééntje van Wim De Craene

Fado, Portugese melancholische muziek.